Startschot

Er zit poëzie in het trappen op pedalen, in het voorwaarts, achterwaarts de voeten neerhalen, kilometers terug naar vroeger, toen we de teller zelf nog konden terugdraaien, van de auto’s, van de tijd. Wij stonden net zo vaak stil en gingen toch vooruit.

Elke etappe een versnelde herinnering, Rechts de landelijke wegen van mijn eerste fiets, waar ik het gewichteloze vallen perfectioneerde en vanbuiten leerde.

De putten in het wegdek waren niets, de eerste duw, de laatste liefde, kapotte knieën.

Links de dagen dat ik mijn eigen snelheid nog kon inhalen, uren kon verdwalen langs de verwaaide geuren van net gemaakte avondmalen.

Hoe ik met wedstrijdgladde benen de lucht bespeelde, de wind kon doen zingen als een springtouw in beweging.

En dan weer het achteromkijken. Ik heb het nooit verleerd.

De start was mij altijd even lief als de ogen op de eindmeet.

Recente blogposts

Alles weergeven

We zijn niet geworden wat we wilden zijn. ​ Wij praten over hoe koud het is hoe oud de kinderen hoe de hond nu achter de kat aan loopt hoe het huis aan vernieuwing toe is. ​ Niet hoe wij. Aan vernieuw

Hij zegt dat wij een mening delen een liefde voor de kunst en straks misschien een bed als ik dat wil dat wij ook andere soorten liefde kunnen veinzen ze zo goed simuleren dat ze nauwelijks te ondersc

Ik zie hem alleen nog in de dromen die ik nooit gewild heb. Niet dood, maar eeuwig stervende. Ik houd zijn hand vast, en hij lacht en ik moet ook, wij lachen samen om het sterven en mijn vel krimpt zu